Het heeft even geduurd maar het is eindelijk weer lekker (motor)weer. Daarom de hoogste tijd voor een leuk kort ritje rondom Zwolle: Rondje Brinken.
Informatie over de route:
Route start op de snelweg bij Zwolle, en gaat via provinciale weg naar De Meele, Koekange, Westerbork en nog meer steden en dorpjes. Om vervolgens te eindigen in Dalfsen boven Emmen. De route is hier gratis te downloaden.
De winter komt er weer aan en dus is het weer tijd om je motor voor te bereiden op de jaarlijkse stalling. Download onze gratis pdf met 20 tips voor de stalling van je motor. Print ‘m uit en gebruik ‘m elk jaar weer als leidraad. Download de pdf hier.
Ben je op zoek naar de juiste producten om je motor grondig schoon te maken, te stallen en lente proof te maken? Ga dan naar onze Winterproof shop.
Kort bericht vooraf voor wat betreft de classificatie van de rit:
1. makkelijk, fluitend voor vlaklanders en goed voor beginners
2. medium, geen probleem voor rijders met ervaring
3. lastig, bergervaring aanbevolen
4. moeilijk, moeilijke en/of gevaarlijke stukken
5. zwaar, alleen voor ervaren rijders
Zoals met alle klassificaties hangt veel af van persoonlijke mening en ervaring. Wat de een gevaarlijk vindt, ziet de ander niet eens (niet altijd terecht, overigens), en wat de een lastig vindt, doet de ander fluitend. Er is ook verschil tussen een lichte, korte sterke motor, en een zware BMW, Harley of Goldwing. En tenslotte maakt de belading van de motor veel uit… alleen of met passagier, met of zonder hoog opgeladen baggage.
Dus mijn klassificatie is slechts een indicatie en volledig subjectief. Uiteindelijk zal iedereen zelf moeten beslissen hoeveel ervaring er aan boord is en hoeveel risico men bereid is te nemen. Het beste: géén risico !
LET OP: ALLE klassificaties gaan ervan uit dat men in ieder geval zijn motor goed beheerst en al een paar jaar rij-ervaring heeft! Vooral in de bergen is het met name erg nuttig als je korte bochten kunt maken en op een helling naar boven kunt wegrijden!
Dan nu echt over de route 
Route: Rondje Galibier
La Chambre (eind van de Col de la Madeleine),
via Col du Telegraph, Col du Galibier, Col de Lauteret en Col du Glandon terug naar La Chambre
Afstand: 163 km
Tijd: plm. 4-5 uur met pauzes en sightseeing
ER Moeilijkheidsgraad: 3
Beschrijving:
Vertrek vanuit La Chambre (even nog een broodje bij de bakker op het pleintje halen?) en parallel aan de tolweg de D1006 blijven volgen naar Saint Martin d’Arc.
Hier vindt je nog een ‘goedkope’ benzinepomp bij de Carrefour in het centrum. Voorlopig komen er geen pompen meer, dus volmaken is misschien handig !
Even verderop staat op een kruising in het stadje het bordje met Col du Galibier… rechtsaf ! Voordat we op de Galibier afstevenen, moeten we echter eerst de Col de Telegraph beklimmen, naar het gelijknamige fort daarboven. Voorbij de buitenwijken van het stadje begint het meteen met de eerste haarspeldbochten.
Pas op voor de vele wielrenners. Col de telegraph is een van de meest beklommen cols en het barst er van de Belgische, Duitse en Hollandse wielrijders MET hun ‘volgwagens’. Rustig aan blinde bochten om, soms staat er zomaar een volgwagen bijna still in het midden van de weg om een puffende fietser ‘aan te moedigen’!
Op de Col is een klein barretje met redelijke koffie, tosti’s en cola, tientallen wielrenners en stoeltjes om lekker even in de zon uit te rusten!
Daarna de lange afdaling naar Valoire, rustig het dorpje door en dan de lange weg door het dal richting Galibier. De eigenlijke beklimming begint pas na een kilometer of 8 en is nog steeds niet echt moeilijk. Wel een HELE diepe afgrond en geen vangbandjes natuurlijk. Op de weg concentreren en de passagier foto’s laten maken (of de helmcamera natuurlijk!).
Het eerste rechte eind na het bruggetje onderaan is het meest imposant. Je lijkt recht de hemel in te klimmen met een steeds groter wordende steile afgrond rechts en het vergezicht richting Valoire rechts voor je uit. Na de eerste paar haarspelden, een lange bocht en nog een haarspeld is het ‘weg’. Je rijdt dan plotseling naar het zuiden op een soort hoogvlakte, met in de verte de pas al zichtbaar.
Vlak voor de pas even opletten. Er is tegenwoordig een tunneltje door de top heen. Dat willen we natuurlijk niet, we zijn hier om de Col te beklimmen ! Dus linksaf !!
Nu volgen er een serie krappe haarspelden en soms een behoorlijk slechte weg. (Dit jaar – zomer 2012 – was er net weer geasfalteerd vanwege De Tour de France, dus een groot stuk mooi!).
Pas ook op als je op de ‘top’ komt. Er is maar heel weinig ruimte om te parkeren, dus even goed opletten waar je de motor neerzet! En nu maar foto’s maken !!
Nadien naar beneden aan de zuidkant is even een paar krappe haarspelden tot het tunneltje en dan hoofdzakelijk een lange afdaling langs de hellingen helemaal naar de Col de Lauteret. Wij lunchen hier vaak, omdat het mooi uitkomt met onze tijdsindeling. Het restaurant heeft een aardige omelet en voor de passagiers een goede Rosé !
Voor deze rit kiezen we ‘noord’ en gaan we naar de Col de Glandon. Da’s dus eerste de D1091 naar La Grave volgen. Ook een leuk plaatsje om te lunchen ! En met een geweldig zicht op de La Mije gletsjers!
Vervolgens verder naar Le Bourg d’Oisans. Daar kun je even omhoog naar Alpe D’Huez natuurlijk, 18 haarspeldjes omhoog en weer 18 naar beneden ! Lunchen kan daar bij het vliegveldje… ook leuk !
Wij rijden echter door en nemen de afslag rechts naar de D526 en volgen het bordje ‘Glandon’ ! Rustig het dorpje door, de stuwdam beklimmen en langs het stuwmeertje noordwaarts.
De zuidelijke route gaat heel lang door bossen en langs een lange helling, om ergens in het midden daarvan plotseling naar beneden (!) te duiken…… er is een bruggetje dat je over moet voordat je aan de andere kant van de vallei weer gaat klimmen.
Smalle weg maar niet moeilijk. Slechts hier en daar een paar haarspelden. Wel ligt er vaak ‘split’ (grind) op de weg. Ze zijn hier geloof ik altijd wel een plekje aan het repareren.
Na een tijdje zie je de gigantische aarden/stenen stuwdam opdoemen. Nog even doorrijden tot voorbij de dam waar je een parkeerplaats vindt.
De eigenlijke Col de Glandon ligt nog hoger en LINKS VOORBIJ de kruising bij het hotelletje. Dus rechtdoor ga je naar de Col de Croix de Fer (is een alternatief voor de afdaling naar La Chambre) en linksaf (D927 !) naar de Glandon en de afdaling door het dal naar de ‘Maurienne’.
Na de Glandon is het niet echt ‘spannend’ meer. Hoofdzakelijk langs de helling en door de bossen met slechts één gehucht, helemaal tot aan Saint Etienne de Cuines en La Chambre, alwaar we weer terug zijn bij het uitgangspunt.
@Francois: top route: dank je!
Zelf ook een route plaatsen op onze blog? Stuur een mail.
Mooi, leuk, geweldig, ja, maar vermoeiend.
Misschien niet zo erg als je nog 25, 30 of 35 bent, maar geloof me, op je 60e ga je al gauw aan Brigitte Kaandorp’s liedje ‘Een heel zwaar leven’ denken zo tegen het einde van de dag.
Nu weten we natuurlijk allemaal dat een motor besturen véél fysieker is dan in een auto hangen, en al helemaal als je de ene bocht na de andere draait en de ene haarspeld de ander volgt en constant moet letten op automobilisten die bang zijn van het randje te kukelen en dus maar in het midden van de smalle wegen rijden. En niet te vergeten de ‘racers’ die de bergpassen alleen zien als een soort kermisattractie om hun Ducato’s – of was het nou Ducatis – met ware doodsverachting met 140 km/u en ‘knietje down’ om blinde bochten te sleuren.
Jaja, ik ben ook jong geweest en zelfs autocoureur en heb niks tegen snel rijden op zich, maar beste mensen, denk toch een beetje om anderen en bedwing die testosterone-aanvallen wat vaker. Ik heb groot respect voor rijders die aan ‘track dagen’ deelnemen en dáár hun lusten botvieren.
Maar terug naar mijn titel. ‘Electronisch’ vermoeiend???? Juist.
Waar ik op doel is een immer langer wordende serie handelingen die ik moet verrichten voordat ik goed en wel op de motor zit…… en na afloop nog eens zo’n rits dingen. In plaats van gelijk lekker neerploffen en een koel biertje pakken. Okay, niet iedereen heeft daar natuurlijk last van. Niet iedereen is zo bezeten van het vastleggen van zijn ritten…… zoals ik 
Waarom ik dat allemaal doe even terzijde (professioneel), het KOST tijd en energie.
Wat hebben we tegenwoordig? Mijn fotocamera. Mijn helmcamera. De GPS. Onze bluetooth helm-communicatie dingetjes. Mijn Android telefoon. Mijn Netbook. Extra batterijen. Laadkabels. Al die dingen moeten een plaatsje hebben, liefst bereikbaar. Alles moet ingesteld, aangezet en aangesloten worden. En dan moet er ook nog aan de veiligheid gedacht worden……. dus fiets inspecteren, kleding, helmen, etc. Zorgen dat alles er is en goed zit voordat we eindelijk de motor starten.
En dan het vermoeiendste – vind ik – is als je thuiskomt na een dag rijden. Dan is het alles loskoppelen, afzetten, uitzetten, inpakken voor transport naar de kamer…….. en dan zorgen dat alles weer klaar is voor de volgende dag ! Video’s downloaden op de Notebook, foto’s op de extra hard disk zetten, GPS tracks downloaden naar Mapsource. Alle chips, sticks en andere media weer schoonmaken en resetten. En dan de hele bubs ook nog eens opladen met tig verschillende laadapparaten! Gut, ik kom vaak niet eens toe aan het bekijken of uitzoeken van de beelden……… errug he !?
Dat bedoel ik dus met ‘electronisch vermoeiend’. Maar laten we wel weezen… het is WEL de moeite waard, iedere keer weer. Dus moet het biertje maar even wachten en nemen we wat extra energie bars mee in de rugzak.
Oh ja, waar laat ik DIE ook alweer!?
Deze route laat de vele facetten zien van Drenthe en Overijssel, geniet van de bochtige dijkweggetjes langs de IJssel, de prachtige natuur nabij en over de Holterberg en de vele kleine dorpen. Een heerlijke route over smalle achteraf weggetjes. Vele terrasjes en mooie vergezichten gaan over in prachtige bossen. Een heerlijke dag toertocht.
Geniet extra van deze route op een doordeweekse dag of avond. Met name tijdens mooi weer kan het erg druk zijn op de dijken en daardoor minder geschikt voor motorrijders. Desondanks een absolute aanrader!
Wat later dan gehoopt en gepland dan toch een rapport over ons nieuwe Held Multipack! Een paar weken terug ontvingen we de Multipack van Motorkledingwinkel.nl. Ik loop al jaren met een héél oud rugzakje rond, tot grote ergernis van mijn lieve vrouw. Het ding ziet er ook niet uit, ritssluitingen stuk, ‘naar’ kleurtje en niet representatief. Maar…… hij past wél precies in die rare BMW 1150RT topkoffer !! En je kunt hem makkelijk opfrommelen, infrommelen en wegfrommelen.
Dus om de lieve vrede te bewaren al regelmatig andere rugzakjes gekocht. De laatste een mooie rode met veel vakjes, waar zelfs mijn Netbook inpast. Is ook al helemaal mee geweest naar ‘de States’, en terug. Het nare van dát ding is dat er ‘tig’ riempjes aanhangen die op de een of andere manier altijd BUITEN de motorkoffer terecht komen. En ja, ik zou ze eraf kunnen knippen, maar dat doe je toch ook weer niet.
Op de webshop van motorkledingwinkel.nl bladerend zag ik dus die Held rugzak. Mooi strak design en – héél belangrijk – plat aan een kant en rond aan de andere. Net als mijn topkoffer! Dus maten gemeten en geconstateerd dat het zou moeten passen. Nou, de eerste foto laat zien dat dat inderdaad klopt. Wel strak, maar past!
Inmiddels zitten we in de Alpen en hebben hem al een paar dagen mee in de motor. Het werkt. Het past. Het is een mooi stevig ding en ik ben er blij mee. Ruimte zat van binnen, en ook in ‘deel 2′, het computer vak.
Deel 2? Jazeker. Geheel tot mijn verbazing is het deel dat tegen je rug zit, zeg maar de binnenkant, afritsbaar. En zie, dan heb je in een keer TWEE rugzakken, allebei met draagriemen ook nog. In het computer deel zit dan ook nog een grote losse binnentas, waar (heb het geprobeerd) makkellijk mijn 17″notebook in past. Nu heb ik speciaal een 11″ Netbook gekocht om op de motor mee te kunnen nemen (voor email, Internet en foto opslag) en heb de notebook dus thuis gelaten. Ik weet nog niet wat ik met die (grote) achterkant moet doen. Wèl handig als we ergens heen gaan vliegen !
Voorlopig gebruik ik de buitenrugzak en heb daar onze ‘dagspullen’ in zitten. Eten, veiligheidhesjes, papieren, diverse snoeren, camera en GPS, en water. Oh ja en de reservesleutels passen in het vakje bovenop. Zonder het ‘grote’ computerdeel gaat-ie ook lekker makkellijk in de koffer!
Natuurlijk zijn er ook wat kritiekpuntjes:
Zo zijn de vakjes aan de buitenkant te klein voor iets anders dan alleen een sleutel. hadden ze van mij weg mogen laten. En ik mis de ‘netjes’ aan de buitenkant waar een flesje water in kan. Minder erg is de indeling van binnen, waar ‘pennenzakjes’ in zitten voor mini pennen? Hah !
Uiteindelijk hadden die extra draagriemen van mij ook nietgehoeven, nemen een boel ruimte in. Maar aan de andere kant, het is ook wel weer handig om er twee aparte rugzakken van te kunnen maken. Dat hangt dus een beetje af van wat je op een gewenst moment nodig hebt.
De Multipack is echt ontworpen als een computer rugzak met goede bescherming en veel extra vakjes voor kleine (platte!) dingen…… zoals je briefjes met 500 passwords en zo !
Eindconclusie: al met al een goede tas met veel mogelijkheden en ideaal voor de BMW rijder.
…. als je de ijskast opent en meteen flauw valt van de bedorven Franse kaas lucht die je tegemoet springt ! Ja, Nina en ik hebben niet dezelfde smaak, dat moge duidelijk zijn.
Je weet dat je in Frankrijk bent als je geen enkel internationaal nieuws op de tv kunt vinden. De lokale zomerfestivals in ‘St Quoi’ zijn vele malen belangrijker dan de economische crisis, die nota bene deels door ditzelfde land wordt veroorzaakt !
Je weet dat je in Frankrijk bent als de Wimbledon Finale alleen wordt uitgezonden als er toevallig een Franse speler in staat. Niet dus.
En je weet dat je in Frankrijk bent als er weer een nieuwe golf van belachelijke wetten en regels wordt uitgestort over de inwoners, waarbij diezelfde inwoners én de regulateurs gezamenlijk de schouders erover ophalen en het aan de arme toeristen overlaten om er wakker van te liggen.
IK weet dat ik weer in Frankrijk ben omdat ik naar een paar 3000 m hoge bergen kijk als ik het gordijn van onze slaapkamer open, in plaats van onze tuintjes in Holland. Ik weet dat ik in Frankrijk ben als ik op de motor kan stappen in mijn Bering zomerpak met gaatjes en naar 2600 m hoogte kan rijden zonder dat ik een trui aan hoef te trekken!
En ik weet óók dat ik in Frankrijk ben als we bijna het dubbele betalen bij ons wekelijkse supermarktbezoek (!), zelfs bij de Lidl (die inmiddels ook overal te vinden is – vooruitgang!). Al die Fransen verdienen blijkbaar nog steeds veel meer dan wij, ondanks dat ze op hun 50ste of zo met pensioen gaan! Waar blijven onze NL-Euros? Via Brussel naar…….. Precies!
Maar je weet ook dat je in Frankrijk bent als zomaar ‘De Tour’ voorbij komt – en de lokale wegen en trottoirs als bij toverslag opeens tóch netjes ge-asfalteerd blijken te zijn ! Nog meer EU geld??
Ondanks dit alles hou ik van Frankrijk. Houden WIJ van Frankrijk. Wij zijn al gelukkig dat we hier een paar welen of maanden per jaar kunnen wonen, we zouden het graag permanent maken. Maar dat gaat nog even niet. Iemand een leuke vrijstaande villa in Blokker, N-H, kopen!? Laat het ons even weten.
Totdat dat gebeurt, spelen we dat we ‘op vakantie zijn’ en werken hier relaxed vanuit mijn 2 x 2 m kantoortje, zonnen op het balkon en springen regelmatig op de BMW om de geweldige Alpen passen overal om ons heen te bedwingen.
Of we rijden eens de andere kant op, naar het Lac du Bourget bijvoorbeeld, en de prachtige wijgaarden. Kom daar maar eens om in de Noordoost Polder !
Groetjes van
Francois d’Hollande